Ze verloor haar been, werd geweigerd in Utrecht en moest jarenlang vechten om diergeneeskunde te mogen studeren. Maar Korie Homan liet zich door niemand tegenhouden. Inmiddels heeft ze zich toegelegd op de weke delen chirurgie en minimaal invasieve technieken bij Diergeneeskundig Specialistisch Centrum De Wagenrenk in Wageningen.
De liefde zit in het oplossen
Al tijdens haar studie wist Korie het: chirurgie, en dan met name de weke delen. Abdominale chirurgie trok haar het meest. “Dat je iets echt op kunt lossen, dat is wat ik aan chirurgie zo leuk vind”, zegt ze. “En ik blijf het zo mooi vinden hoe een lijf kan functioneren. Die organen, wat die kunnen, hoe dat allemaal zo goed kan samenwerken. Dat is en blijft een wonder.”
Inmiddels werkt ze bij De Wagenrenk, waar ze zich volledig heeft kunnen richten op haar specialisatie. Maar de weg ernaartoe was allesbehalve vanzelfsprekend.
Zes jaar langer onderweg dan gepland
Van kleins af aan wilde Korie dierenarts worden. Haar eerste bezoek aan de dierenarts, met de familiekatten, maakte haar al verknocht aan het beroep. Op haar twaalfde verloor ze bij een ongeluk haar been. En dat bleek een drempel die de faculteit in Utrecht destijds te hoog vond: ze werd geweigerd voor de opleiding diergeneeskunde.
Ze vocht die beslissing aan. Terwijl ze op hoog niveau rolstoeltennis speelde en daardoor niet naar het buitenland kon om te studeren, deed ze in de tussentijd de opleiding biomedische wetenschappen. Na een aantal jaar mocht ze eindelijk meedoen aan de loting. Eenmaal toegelaten studeerde ze diergeneeskunde. Aan het einde had ze elf jaar universiteit achter de rug en dat mocht ze even weten. “Het was genoeg”, zegt ze eerlijk. “Ik wilde een andere omgeving.”
Ze begon in de eerstelijns praktijk, overwoog de ECVS diplomate opleiding maar liet die bewust schieten. Niet alleen omdat die opleiding enorm veel tijd vraagt, maar ook omdat orthopedie haar hart nooit heeft geraakt. En toen ze ook nog een gezin wilde stichten, was de keuze duidelijk. “Als ik ergens voor ga, doe ik dat voor de volle honderd procent. Anders levert het mezelf alleen maar frustratie op.”
Een master in Kopenhagen, op haar eigen manier
Op zoek naar een manier om haar kennis van de weke delen chirurgie verder te verdiepen, vond Korie haar weg via de master chirurgie aan de Universiteit van Denemarken. Ze deed het weke delen deel van de opleiding, niet de orthopedische module. Kopenhagen bracht naast vakkennis ook iets anders: inzicht in hoe diergeneeskunde per land verschilt. “In Utrecht werd je streng aangekeken als je de huid aanraakte met een pincet. In Denemarken keken ze me raar aan als ik dat níét deed”, lacht ze. Kleine nuances, maar ze laten zien dat er niet altijd één juiste manier is.
Scopieën als gamechanger
Korie is een overtuigd voorstander van minimaal invasieve methoden. Ze begon met laparoscopische sterilisaties en heeft dat sindsdien stap voor stap uitgebouwd. Blaasscopieën zijn inmiddels een groot deel van haar werk. “Het geeft zoveel meer mogelijkheden, zowel in diagnostiek als in behandeling. Het verwijderen van blaasstenen, wat soms behoorlijk frustrerend kan zijn, kan in veel gevallen scopisch worden gedaan.”
Haar trots gaat ook duidelijk naar de behandeling van ectopische ureteren via laserchirurgie, retrograde urethrocystoscopisch uitgevoerd. “Het herimplanteren van ureteren duurt langer en is veel complicatiegevoeliger. In meer dan 95% van de gevallen is dat nu niet meer nodig.” Dat zijn de resultaten waar je het voor doet: minder belasting voor de patiënt, sneller herstel en minder risico.
Samenwerken als basis
Bij De Wagenrenk voelt Korie zich thuis. “We hebben vrijwel allemaal hetzelfde beeld voor ogen: goede diergeneeskunde leveren en de tijd nemen voor de patiënt en de eigenaar.” Het kleine team bevalt haar goed. Ze staat dagelijks met de internist en de radiologen te overleggen en dat informele contact is voor haar geen bijzaak.
Voor verwijzende collega’s probeert ze altijd bereikbaar te zijn. Ze stuurt binnen 24 uur een terugkoppeling na een consult, al kost dat meer tijd dan ze vooraf had verwacht. En als nazorg beter via de eigen dierenarts geregeld kan worden, zeker als een eigenaar van ver komt, dan overlegt ze dat gewoon. “Goede samenwerking is niet iets wat je erbij doet. Het is gewoon onderdeel van goede zorg.”
Altijd bezig met iets nieuws
Als het aan Korie ligt, gaat de minimaal invasieve chirurgie nog verder. Ze heeft haar oog laten vallen op enterectomieën, die in de humane geneeskunde al lang minimaal invasief worden uitgevoerd. “Dat lijkt me onwijs leuk om te leren.” Buiten het werk volgt ze jaarlijks minstens één cursus die niets met diergeneeskunde te maken heeft. Vorig jaar binnenhuis architectuur, nu keramiek.
En als ze niet aan het werk is? Dan is ze bij haar kinderen. Een ijsje eten in het dorp, samen knutselen, de moestuin in. “Het allerbelangrijkste voor mij zijn mijn kinderen”, zegt ze zonder aarzeling. Voor iemand die zoveel doorzettingsvermogen heeft getoond, klinkt dat als een bewuste keuze. En dat is het ook.
