Een uitspraak die rechtstreeks uit het handboek van de fixed mindset lijkt te komen. Zo’n overtuiging die zegt dat talenten vaststaan, dat mensen zijn wie ze zijn en dat ontwikkeling grenzen kent. Niet bepaald mijn eigen overtuiging.
Ik geloof sterk in de growth mindset: het idee dat mensen kunnen leren, groeien en zich blijven ontwikkelen. Dat zie ik dagelijks op de werkvloer. Dierenartsen die nieuwe technieken leren. Paraveterinairen die meer verantwoordelijkheid nemen. Professionals die leren omgaan met conflicten, werkdruk of onzekerheid. Het kan allemaal.
Eén hardnekkige uitzondering: mijn zangkunsten. Ondanks veel enthousiasme en oefening, met name in de auto, groeit er weinig. Er zijn grenzen aan wat zelfs de meest optimistische growth mindset kan bereiken.
Maar voor de meeste mensen geldt dat er vaak veel meer mogelijk is dan ze zelf denken. Tegelijkertijd wordt groei soms te veel gezien als een individuele opdracht. Alsof iedere professional succesvol kan worden als hij of zij maar hard genoeg werkt aan zichzelf. Alsof persoonlijke ontwikkeling losstaat van de omgeving waarin dat gebeurt. Dat is een misvatting.
Om te kunnen groeien heb je een omgeving nodig waarin je kunt floreren. Een plek waar jouw kwaliteiten tot hun recht komen, waar je voldoende autonomie ervaart, waar de samenwerking bij je past en waar de cultuur aansluit bij wie jij bent.
En dat geldt niet alleen voor de professional zelf, maar ook voor de praktijk, het team, de werkplek. Soms is een praktijk uitstekend georganiseerd, met betrokken collega’s en een prettige werksfeer. En toch voelt iemand zich er niet thuis.
Sommige mensen bloeien op in een dynamische omgeving waar alles snel gaat. Anderen hebben juist behoefte aan rust en structuur. Geen van beide is beter. Het gaat om de match. Niet alleen de kip zelf doet ertoe, maar ook de andere kippen, de cultuur en het kippenhok waarin zij leeft.
In mijn werk zie ik regelmatig professionals die denken dat er iets mis met hen is omdat ze niet lekker in hun vel zitten op het werk. Terwijl de vraag soms niet is: “Hoe kan ik mezelf veranderen?” maar: “Pas ik eigenlijk wel in deze omgeving?”
Want het heeft weinig zin om een kip ervan te overtuigen dat ze harder moet oefenen op het ‘pauw zijn’.
Soms hoef je niet te veranderen. Soms moet je op zoek naar een kippenhok waar je beter tot je recht komt. Een plek waar je niet hoeft te worden wie je niet bent, maar kunt groeien in wie je wel bent.
