Waar zouden we zijn zonder jullie?
Denk even aan een gewone werkdag. De paraveterinair neemt de telefoon op, schat in of een patiënt vandaag nog moet komen en vangt de bezorgde eigenaar aan de balie op. In de behandelkamer fixeert hij/zij de ietwat boze kat, zet een infuus klaar en bewaakt de anesthesie terwijl de dierenarts opereert. Daarna draait hij/zij het bloedonderzoek, maakt nog even wat röntgenfoto's en legt de eigenaar rustig uit hoe de nazorg thuis werkt. Tussendoor houdt de paraveterinair de voorraad bij en zorgt dat de agenda klopt...
Dat is een enorme hoeveelheid vakkennis en liefdevolle zorg en aandacht en het gebeurt vaak zo vanzelfsprekend dat we het bijna vergeten te benoemen.
Erkenning groeit
Ook in Den Haag krijgt het vak aandacht. In juni diende Tweede Kamerlid Ten Hove een motie in waarin de regering wordt verzocht om samen met de sector te verkennen hoe de zelfstandige bevoegdheden van paraveterinairen verruimd kunnen worden. Daarin wordt erkend dat paraveterinairen beschikken over specialistische kennis en vaardigheden die in de praktijk nog onvoldoende zelfstandig worden benut. Een signaal dat veel van ons al jaren herkennen.