Ze won Peerdepieten, werkte als assistente, reisde de wereld over en twijfelt nog tussen paard en gezelschapsdieren. We spraken Beau van de Ven, die op 22-jarige leeftijd haar bachelor Diergeneeskunde op zak heeft en deze maand is begonnen aan de master. Haar tussenjaar? Allesbehalve rustig.
Je hebt je bachelor afgerond en zit nu in een tussenjaar voordat je aan de master begint. Hoe ziet deze periode eruit voor jou, en wat haal je eruit?
Dat klopt inderdaad! Of eigenlijk: inmiddels zit mijn tussenjaar erop, want ik ben deze september gestart met de master Diergeneeskunde. Ik heb er bewust voor gekozen om er ruim een jaar tussenuit te gaan. Na drie intensieve studiejaren waarin ik zonder vertraging mijn bachelor heb afgerond, voelde ik dat ik even iets anders nodig had. Niet om stil te zitten, maar juist om op een andere manier met het vak bezig te zijn en mezelf verder te ontwikkelen.
Vrij kort na het behalen van mijn bachelor vond ik een fijne plek als assistente bij Dierenkliniek Rijnlaan, een gezelschapsdierenpraktijk. Zo bleef ik in de praktijk en kon ik mijn theoretische kennis goed op peil houden. Daarnaast wilde ik letterlijk wat meer van de wereld zien. In oktober ben ik met twee vriendinnen naar Indonesië geweest en afgelopen augustus heb ik vrijwilligerswerk gedaan in Zimbabwe en Zambia, onder andere met paarden en door mee te lopen met een wildlife dierenarts. Het was een jaar vol afwisseling waarin ik veel heb geleerd, zowel professioneel als persoonlijk.
Je twijfelt nog tussen paard en gezelschapsdieren. Kun je uitleggen waar die twijfel vandaan komt en hoe je probeert te ontdekken wat echt bij je past?
Die twijfel ontstond eigenlijk pas richting het einde van mijn bachelor. Ik heb altijd beide richtingen leuk gevonden, maar ging er lange tijd vanuit dat ik sowieso de kant van de paarden zou kiezen. Ik ben opgegroeid op een boerderij met paarden, dus het was voor mij heel vanzelfsprekend. Ik kon eerder paardrijden dan lopen, dus de liefde voor paarden zit diep.
“Sinds dit moment leek ik alleen maar in een droom te zitten… ik heb zo vaak achteromgekeken, maar er was echt niemand die mij nog ging inhalen.”
Beau van de Ven
Maar sinds ik in de gezelschapsdierenpraktijk werk, is er een andere wereld voor me opengegaan. Ik merk dat ik het contact met eigenaren ontzettend leuk vind en ik word enthousiast van de diversiteit aan patiënten. De afwisseling tussen katten, honden en soms wat bijzondere dieren maakt het werk elke dag anders. De komende tijd wil ik nog vaker meelopen bij paardendierenartsen, om echt goed te kunnen voelen waar mijn hart ligt. Gelukkig kan ik in de nieuwe master ook vakken in beide richtingen volgen, dus dat geeft me nog wat tijd en ruimte om te ontdekken wat het beste past.
Je won dit jaar Peerdepieten en mag je nu Peerdepetra 2025 noemen, gefeliciteerd! Hoe heb jij die overwinning beleefd en hoe zag jouw voorbereiding eruit?
Dankjewel! Het was echt geweldig! Toen in november de aanmeldingen voor Peerdepieten opengingen, begon het gelijk weer te kriebelen. Ik heb aan veel mensen advies gevraagd of het wel een goed idee was om mee te doen, terwijl ik ook nog werkte én in het bestuur zat van het DOE. De meesten raadden het me af, maar ik wist zeker dat ik deze kans moest pakken, want in de master zou het gewoon niet meer passen.
Sinds januari ben ik vrijwel elke maandag en dinsdag op mijn stal in Biddinghuizen gaan trainen. Een gemiddelde week bestond uit twee dagen trainen, drie dagen werken en in de avonden en weekenden werkte ik aan het DOE. Het was druk, maar ik heb er geen moment spijt van gehad.
Ik heb vanaf het begin toen ik de baan op reed tot het moment dat ik er weer af moest, alleen maar genoten! Toen de auto achter op de baan begon te rijden, kwam er wel echt een kick binnen dat het ging beginnen. Ik zou op plaats tien moeten starten in het tweede gelid, maar helaas reed er al iemand op mijn startplaats waardoor ik tijdens de start zelfs in de derde rij van start ging. Dat moment werd ik fanatiek en wist ik zeker dat ik een goede start moest maken, dus ik zag een opening achter twee andere aan en zo kwam ik al snel op plek vier te liggen. Ik merkte toen wel dat de voorste pikeurs verschrikkelijk hard reden en ik was bang dat ik dat niet bij zou houden. Gelukkig namen ze in de tweede bocht al snel hun snelheid terug, waardoor ik op de rechte lijn mijn kans zag om met Luciano in het tweede spoor te gaan rijden. Ik wist dat dit moeilijk ging worden, aangezien ik drie paarden in zou moeten halen om weer terug aan de binnenkant te kunnen komen, maar wie niet waagt wie niet wint. Dit gebeurde voor de zijde van het publiek, waardoor ik alleen maar meer adrenaline kreeg door het gejoel van de zijkant. Na de bocht leek het paard van de koploper het niet meer bij te houden, waardoor ik de kop kon overpakken. Sinds dit moment leek ik alleen maar in een droom te zitten, want ik heb zo vaak achteromgekeken, maar er was echt niemand die mij nog ging inhalen. Echt wow, hoe hard het publiek juichte toen ik over de finish kwam. Ik herleef dat moment nog zo vaak in mijn hoofd en stiekem ook op tv, want ik heb mijn koers al vaak teruggekeken haha. Tijdens de huldiging had ik geen idee wat er eigenlijk ging gebeuren en tijdens mijn interview had ik eigenlijk geen woorden van wat er zojuist gebeurd was. Maar ik heb alleen maar puur en puur genoten. Ik ben mijn trainer, Jeroen Engwerda, enorm dankbaar dat hij het vertrouwen in mij had dat ik dit paard tijdens de koers mocht rijden. Luciano was een heerlijk paard om mee te mogen trainen, maar al helemaal om de koers mee te rijden.
Peerdepieten is natuurlijk veel meer dan alleen de race. Hoe zag jouw dag eruit, van drafbaan tot gala, en wat maakte het voor jou onvergetelijk?
De dag begon al vroeg met de receptie van DSK. Daarna vertrokken we met de bus naar Wolvega. Ik was vanaf het begin bij alles betrokken, dat maakte het al heel bijzonder. Eenmaal in Wolvega ben ik eerst langs mijn stal gegaan om Luciano te begroeten. Daarna moesten we ons al snel opstellen voor het defilé van besturen. We reden mee met stepjes namens het DOE-bestuur. Toen ik daar voor het eerst spandoeken met mijn naam zag, kreeg ik kippenvel. Dat mensen die moeite doen, dat vergeet je nooit.
De sfeer voor de race was relaxed. Ik had weinig zenuwen, ik had vooral veel zin. De proefstart met Luciano was al zo gaaf geweest, dat ik er met vertrouwen in stond. Maar het meest onvergetelijke moment was na de finish. Toen ik de stal inreed en daar zoveel vrienden en familie zag staan, allemaal met emoties van trots, blijdschap en ontlading, wist ik: dit is een van de mooiste dagen uit mijn leven. Daarna volgde de prijsuitreiking, een mooie huldiging en een fantastisch feest. Het was voorbij voor ik het doorhad.
Je werkt als assistente in een gezelschapsdierenpraktijk. Welke inzichten of ervaringen neem je daar mee die je tijdens de studie niet krijgt?
Wat me vooral opvalt, is hoe anders het er in de praktijk aan toe gaat dan wat je in de studie leert. In de opleiding leer je vaak het ideale scenario: welke onderzoeken je allemaal zou moeten doen om tot een diagnose te komen. Maar in de praktijk moet je vaak creatiever zijn. Niet elke praktijk heeft geavanceerde beeldvorming of uitgebreide apparatuur. En soms is er simpelweg geen budget bij de eigenaar om alles te doen. Dan moet je schakelen en toch tot een goed behandelplan komen.
Bij ons in de praktijk zijn minstens 70% van de patiënten katten. Daar had ik nog weinig ervaring mee, maar inmiddels kan ik hun gedrag veel beter inschatten. Ook heb ik veel meer begrip gekregen voor de rol van paraveterinairen en hoe veelzijdig die functie is.
Je bent bestuurslid van een damesgenootschap. Kun je hier iets over vertellen? Hoe heet het, waar staan jullie voor en wat voor dingen ondernemen jullie samen?
Sinds mei ben ik Donna Seconda van het 14e bestuur van V.D.G. Prima Vera, het Veterinair Dames Genootschap. Het is een groep van zo’n zestig veterinaire dames, van tweedejaars studenten tot afgestudeerde dierenartsen. Het doel is om vrouwen binnen de studie op een informele manier met elkaar te verbinden. Drie jaar geleden werd ik lid en sindsdien heeft het genootschap een belangrijke plek in mijn leven.
We organiseren allerlei activiteiten, zoals naastendagen, een weekend weg, de diesviering en het jaarlijkse datediner. En natuurlijk is er elke dinsdagavond de borrel. Dat is echt een vast moment geworden waarop je even kunt bijkomen, bijpraten en steun vindt bij elkaar. We delen lief en leed en dat maakt het zo waardevol.
Wanneer je even niet bezig bent met studie, commissies of werk, waar word jij dan echt blij van?
Het meest van de mensen om mij heen. Mijn familie, mijn vriendinnen van de middelbare school… ik heb ze het afgelopen jaar minder gezien dan ik zou willen. Dus als ik vrij ben, vind ik het heerlijk om gewoon samen te koken, op een terrasje te zitten of lekker op vakantie te gaan. Ook was ik vroeger elk weekend met mijn zus op stal te vinden. Dat soort momenten, waarin je gewoon samen bent en niet zoveel hoeft, daar laad ik van op.
